Hoe label je labels?

In de overdaad aan informatie over artiesten die wij tegenwoordig via MTV en RTL Boulevard onze huizen binnen gestraald krijgen waarbij behalve de sexuele voorkeur ook nog vaak de onnodige hoeveelheid badkamers en autos die toebehoren aan deze artiesten wordt besproken en laten zien, horen we hier en daar vaak de source van het geld voor zo’n artiest voorbij komen; een major label.

Zoals Chris Rock al eens zei in een van zijn shows “There’s a difference between rich and wealthy”, waarna hij uitlegde dat Shaquille O’Neill rich was, maar degene die zijn cheque uitschreef was wealthy. Als wij op MTV cribs de enorme huizen van grote popartiesten zien kunnen wij ervan uitgaan dat zij ook “rich” zijn. Maar degene die hun cheque betalen zijn de mensen bij de major labels, en die zijn dan weer wealthy.

source: wikimedia.org

Platenmaatschappijen zijn organisaties die ervoor zorgen dat een artiest groot wordt. Zij verzorgen de productie, het geld, de distributie en de marketing. Er is een hele tijd geweest dat platenmaatschappijen zoveel macht hadden dat eigenlijk geen enkele artiest kon doorbreken zonder de hulp van een label. Met de komst van het internet is dat weer aan het veranderen en kiezen sommige artiesten ervoor om zonder label te werken. Maar het is nog steeds zo dat een contract bij een groot label meestal succes betekend voor een artiest.

Er zijn verschillende soorten labels. Als eerste zijn er de major labels waar we het al de hele tijd over hebben. Er zijn tegenwoordig nog 4 major labels die bijna alle grote artiesten onder contract hebben staan. Om te beginnen is er EMI, de kleinste van de 4. EMI is een Britse platenmaatschappij die onder andere de Beatles en de Rolling Stones onder contract had. De laatste tijd gaat het erg slecht met EMI, zeker nadat veel artiesten het label hebben verlaten door een overname in 2008 door Terra Firma Capital Partners. EMI was vroeger ook een productie en ontwikkelings bedrijf die onder andere verantwoordelijk is geweest voor de catscan! Als tweede is er dan UMG, oftewel Universal Music Group, dit is de grootste van de platenlabels door zijn marktaandeel. UMG is een Amerikaans bedrijf, maar is wel een dochteronderneming van het Franse Vivendi. Vroeger was deze platenmaatschappij direct verbonden aan Universal Pictures die we allen wel kennen van de filmproducties. UMG heeft veel Amerikaanse popartiesten onder label staan die komen van programmas’s als American Idol, maar ook artietsen als Lady Gaga, Kanye West en Jay-Z. Nog een major label is WMG, wat staat voor Warner Music Group. Tot een paar jaar geleden was dit label ook gelinkt aan een grote filmproducent, maar tegenwoordig staat het op zichzelf. Net als UMG is Warner de laatste twee jaren veel in het nieuws geweest door de strijd met youtube over videoclips. WMG heeft veel van zijn eigen clips laten blokkeren, maar ook clips met covers van artiesten die onder contract staan bij het bedrijf. Het bedrijf heeft onder andere Green Day, Madonna en de Red Hot Chili Peppers onder contract. In de lijst met artiesten zijn er veel rockbands te zien bij het label. De laatste en een-na-grootste van de major labels is Sony Music Entertainment, oftewel SME. In 2008 werd de 50% die behoorde aan BMG uit een Joint Venture gekocht door de Sony Corporation waardoor Sony Corporation nu de volledige eigenaar is van dit label. Bekende artiesten van dit label zijn onder andere Britney Spears, Bruce Springsteen en Justin Timberlake. Veel artiesten staan onder contract bij meerdere labels tegelijk, maar het is duidelijk dat UMG veruit de meeste grote artiesten heeft.

Er zijn ook sublabels die meestal onderdeel zijn van een van de grotere labels. Deze labels specialiseren zich dan in een bepaalde muziekstroming of regio. Sommige consumenten gebruiken labels om nieuwe artiesten te vinden die aan hun smaak voldoen, dat is een stuk makkelijker met sublabels. Vervolgens zijn er nog Vanity labels. Dit zijn ook sublabels die gelinkt zijn aan een bepaalde artiest. Deze artiest kan dan andere artiesten die hij of zij goed vind aandragen voor dit label. Verder heeft de “hoofdartiest” vaak weinig te maken met dit label behalve een kleine inbreng in design of welke bands onderdeel mogen zijn van het label. Voorbeelden hiervan zijn Hellcat Records van Tim Armstrong (Zanger van Rancid) en Third Man Records van Jack White (White Stripes).

Als laatste is er de onafhankelijke platenmaatschappij of “Independent Label”. Deze labels worden gekenmerkt op verschillende manieren, maar simpel gezegd zijn het de platenmaatschappijen die geen major label zijn en niet in zoverre onderdeel zijn van een Major Label dat zij geen controle meer over het reilen en zeilen van het label hebben. Om bij de vereniging voor onafhankelijke platenmaatschappijen te mogen, moet je minder dat 5% marktaandeel hebben. Alle 4 de major labels hebben dus meer dan 5% marktaandeel. Vaak beginnen artiesten bij independent labels en worden dan overgekocht door major labels. Ook kunnen de independents zelf door de grote platenmaatschappijen worden overgekocht.

Omdat grote labels vaak ook zeggenschap eisen in het creatieve aspect van de muziek en bepaalde beperkingen stellen aan artiesten, kan je vaak lezen over onenigheden tussen major labels en artiesten. Bij independent labels is dit veel minder het geval en daarom gaan grote artiesten na hun contract tegenwoordig soms over naar independent labels waar zij ook mogelijk meer royalties ontvangen. Met de komst van internet zijn er ook een stuk meer onafhankelijke kleine labels gekomen die werken voor dj’s en experimentele bands. De marketing en promotie voor artiesten is makkelijker geworden door het internet wat het makkelijker maakt om zonder major label succesvol te worden.  Zo, nu weet je dat ook weer.