Waar is de hardrock gebleven?
source: clashmusic.com
BBC maakte in 2008 samen met VH1 de 7 delige serie “Seven Ages of Rock”. Deze serie bespreekt de verschillende periodes en stromingen in de rockmuziek van 1962 tot het heden. De serie begint met de Yardbirds, de band waarmee Jimmy Page, Eric Clapton en Jeff Beck zijn begonnen en eindigt met de Arctic Monkeys. Nu moet ik zeggen dat ik de Arctic Monkeys en Alex Turner ook heel erg vet vind maar ik moet helaas toch concluderen dat rock in slaap aan het vallen is of dood aan het gaan is. Natuurlijk zijn er nog A-bands als Queens of the Stone Age, maar in de huidige top 40 vind je gewoon geen (hard)rock meer.
Ik ben zelf nog niet zo oud dus mijn eerste rockliefde was Grunge, maar ook daarna hebben we (hoewel niet iedereen het waardeert) nog wel NU-Metal in de top 40 gehad en wat Shockrock. Het lijkt wel of sinds de opkomst van de supercommerciële hiphop zoals 50 Cent die maakt zo net na het begin van het nieuwe Millenium er geen rockstroming meer echt doorgekomen is in de top 40. Het leek even of Emo misschien zou doorbreken, maar zelfs die stroming is ondertussen bijna vergeten.
Ik merk het zelf als ik naar een Rockfestival als Lowlands ga. De eerste jaren dat ik daar was, was het ook echt een rockfestival. Uiteraard waren meerdere genres vertegenwoordigd en kon je ‘s nachts al lekker beuken op Drum&Bass en Techno, maar ik kwam er voor de rockbands. In principe kon je ook je hele dag zo inplannen dat je de hele tijd hardrock aan het kijken was. In 2003 kon ik nog hele dagen los gaan op punk, terwijl in 2009 bij de enige punky band The Living End de Alpha tent half leeg was! Waar zijn de hanekammen gebleven? En de altomeisjes met kleurige armbandjes, en de grote stoere metalheads en waar zijn alle mensen die kisten dragen? Oké, zelf ben ik geen van deze types, maar ze zijn er gewoon niet meer. Het festival wordt minder alternatief, het publiek is minder alternatief en vooral de artiesten zijn minder alternatief. De paddo’s en wiet zijn vervangen door xtc en coke en het voelt gewoon minder…gezellig.
Sinds de jaren 70 waarin Led Zeppelin de toon zette voor psychedelische alternatieve Rock is er altijd een stroming geweest die Rock vertegenwoordigde en waar het uitschot van de samenleving zich in kon binden. We hadden Punk, Heavy Metal, Glamrock en Hairrock en de Grunge die ons daarvan verloste. Ik merk ook dat als ik op zoek ben naar concerten ik op zoek ben naar het verleden. Ik wil bijna alleen maar bands van meer dan 10 jaar geleden zien!
Ik voel me een oude vent terwijl ik nog geen 25 ben en ik ben nu al aan het zeiken dat het vroeger allemaal beter was. De muziek van vandaag voelt gewoon oppervlakkig en ik hoop zo dat er binnen niet al te lange tijd weer een harde rockstroming komt die tegenwicht geeft aan alle Amerikaanse tienerartiesten in de top40. Ondanks dat ik het niet mee gemaakt heb en toch geen tv meer kijk, wil ik MTV’s headbangers ball in plaats van ontelbare realitysoaps over rijke tieners. Ik wil dat Beavis and Butthead weer rockvideo’s belachelijk maken in plaats van iemand die ritmisch aan het mompelen is over hoe groot de velgen op zijn auto zijn (velgen koop je met geld, daar is geen eer aan te behalen!). En ik wil vooral weer eens een stroming zien die tegen de maatschappij en conformiteit aanschopt. Niet alleen omdat het nodig is, maar gewoon omdat het kan! Je bent jong en je wilt wat kapot maken.
